У Двора Артуса ў Гданьску ў сераду вечарам (5 жніўня) адначасова прайшлі дзве акцыі з супрацьлеглымі поглядамі на міграцыю і талерантнасць. На ступенях будынка адбыўся маўклівы пратэст «Nie dla nienawiści. Tak dla solidarności» («Не ненавісті. Так салідарнасці»), а ў некалькіх метрах ад яго сабраліся з супрацьлеглым пасылам прадстаўнікі арганізацыі Młodzież Wszechpolska.
Акцыю салідарнасці арганізавалі з-за тэракта ў Берліне 25 ліпеня, калі аўтамабіль уехаў у натоўп удзельнікаў ЛГБТ-прайда. У выніку загінула жанчына, дзясяткі чалавек атрымалі раненні, а нападаючы быў застрэлены паліцыяй на наступны дзень.
Арганізатары заявілі пра падтрымку ахвяр нападу, а таксама ўсіх, хто ў Польшчы сутыкаецца з праявамі расізму, ксенафобіі і гомафобіі.
Прадстаўнік партыі Nowa Lewica Цыпрыян Мжыглуд заявіў, што рост антымігранцкіх настрояў звязаны з узмацненнем уплыву экстрэмісцкіх правых і распаўсюджваннем іх рыторыкі. Паводле яго слоў, левыя не павінны падстрайвацца пад папулісцкія настроі, нават калі гэта вядзе да палітычных страт.
Пауліна Хендрысяк адзначыла, што выпадкі агрэсіі на польскіх вуліцах адбываюцца рэгулярна, а прычынай для нападаў часта становяцца нацыянальнасць або акцэнт чалавека.
Кшыштоф Косек заявіў, што праблему ўскладняе адсутнасць рэальнай адказнасці за мову ненавісьці. У якасці прыкладу ён прывёў справу Гжэгоша Брауна і падкрэсліў, што краіне неабходны больш жорсткія законы, якія прадугледжваюць пакаранне за падобныя выказванні.
Адначасова побач з акцыяй Nowa Lewica прайшла кантракцыя Młodzieży Wszechpolskiej. Яе арганізатар Томаш Хласта назваў мерапрыемства адказам на дэманстрацыю. Ён выступіў супраць масавай міграцыі і заявіў, што еўрапейскія краіны павінны захоўваць культурную і этніческую аднароднасць.
Томаш Хласта пры гэтым зрабіў выключэнне для ўкраінцаў:
«Гэта, безумоўна, еўрапейцы, людзі, блізкія нам па культуры. То, што мы прымаем іх тут, — гэта форма дапамогі, паколькі Украіна знаходзіцца ў стане вайны. Але менавіта таму трэба заахвочваць і стымуляваць украінцаў вяртацца на радзіму, каб яны ўдзельнічалі ў яе аднаўленні і абароне».
Падводзячы вынікі, Хласта заявіў, што разнастайнасць і талерантнасць, пра якія гаварылі прадстаўнікі левыя, ён лічыць тупіковым шляхам, тады як этнічная аднароднасць — жаданай мадэллю для сучаснай Еўропы.
